wanderer's world

आज ऑफिसमधून निघाले तेव्हा जाम भूक लागली होती. खूप उशीर झाला होता. मध्ये थांबून खायला घेणं इम्पॉसिबल होतं. प्लॅटफॉर्मवर बर्बन (उच्चार ज्याला जसा वाटेल तसा करावा.. ) बिस्किट्स घेतली. तीन बिस्किट्स खाल्ल्यावर थोडी भूक तर भागली. मग जीभ मात्र म्हणाली थोडा और.. पण बिस्किट खायचा मूड नव्हता.. ऑब्वियसली मग बिस्किट ओपन करून फक्त क्रीम खाल्लं. फारच कमी क्रीम होतं. लहानपणी एका बिस्किटच्या क्रीमचा मस्त चिमुकला चेंडू व्हायचा. पण हे क्रीम फारच कमी होतं. बरं एक बिस्किट ओपन करून क्रीम चट्टाम ट्टा केल्यावर दुसरं बिस्किट पण म्हणालं काइंडली रिपीट द सेम प्रोसेस.. ;p मी लग्गेच तसं केलं.. शेवटचं बिस्किट पण तेच म्हणणार होतं. तेवढ्यात समोरच्या सीटवर एक चिमणी बसली होती. ती तिच्यासोबतच्या आजींना म्हणाली.. देखो वो मेरे जैसे खाती है.. ऊप्स... आजूबाजूला कोणी असतं याचं भान का बरं बाळगावं लागतं.. मी तिच्याकडे पाहिलं, ती हसली.. वो इनोसंट स्माइल.. हाय मेरा तिसरा क्रीम का बिस्किट जानेवाला है.. तिसरं बिस्किट काढलं.. त्याचं क्रीम वेगळं केलं.. तिच्यासमोर धरलं.. म्हटलं.. खाओगी..? मेरे जैसा? ती नको म्हणाली....

गेले दोन तीन दिवस लिहायचं ठरवूनही निसटून जात होतं. गेल्या आठवड्यात दादर स्टेशनवर सेंट्रलचा 6 नंबरच्या प्लॅटफॉर्मवर ट्रेनची वाट बघत थांबले होते. एक अंध बाबा आणि त्यांची मुलगी भीक मागत येत होते. ब्रिजच्या खाली एक बाई बसल्या होत्या. विटकी साडी. तसाच रंग गेलेला ब्लाऊज. हातात गुंडाळून घेतलेली कापडी पिशवी. जुन्या, वारंवार तुटून परत शिवून घेतलेल्या चपला, गळ्यात मोत्यांची माळ. त्यांच्या बाजूला एक मुलगा बसला होता. त्याने त्या बाबांच्या हातातल्या वाटीत सुट्या पैशांची नाणी टाकली. त्यानंतर त्या बाईंनी बाबांसोबतच्या मुलीला विचारलं जेवलीस का.. ती नाही म्हणाली. अडीच वाजून गेले होते. त्या बाईंनी पिशवी उघडली. त्यामध्ये एका प्लॅस्टिकच्या पिशवीत पोळ्या होत्या. त्या पोळ्या आणि वर्तमानपत्रात गुंडाळलेली भाजीची प्लॅस्टिकची पिशवी त्यांनी त्या मुलीच्या हातात ठेवली. त्या मुलीला किंबहुना तिच्या बाबांना उद्देशून त्या बाई म्हणाल्या, जेवणाची वेळ टळून गेलीय. हातातल्या वाटीत भाजी घ्या आणि लेकीला जेवायला द्या. तुम्हीही जेवा. पुन्हा जेवल्याशिवाय मागायला जाऊ नका. त्यांचं म्हणणं ऐकून, मानून ते दोघे जेवा...

हँगिग बुफे गुंडू जेवताना खूपच टंगळमंगळ करायचा. जेवताना ताटावरून उठून त्याची गाडी घरभर फिरून, वेगवेगळी स्टेशन्स घेत थांबायची आणि मग पंख्याखाली जेवण गार होऊन जायचं. मग गुंडूला आजी जबरदस्ती मांडीवर घेऊन भरवायची. तसा शांतपणे जेवावं मग बागडायला जावं हे समजायला गुंडू फार मोठा नाही. अवघ्या पाच वर्षांचा आहे. मात्र त्याने शाळेत असं वागू नये, व्यवस्थित जेवावं म्हणजे अंगाला लागेल असं मानणारी त्याची आजी त्याने एका जागी बसून जेवावं म्हणून खूप प्रयत्न करते. त्यासाठी चांदोबाची गोष्ट सांगते ती गुंडूला. चांदोबासाठी त्याच्या आईने वाढून ठेवलेल्या ताटात होतं मस्त तूप. आणि त्या तुपात माशी पडली म्हणून तो उपाशी राहिला असं ती अनेकदा सांगते. गुंडूला मात्र त्याने काहीही फरक पडत नाही. तो त्याचा मूड असेपर्यंत जेवतो आणि मग त्याची झुकझुकगाडी घरभर फिरते. तर झालं असं की, गेल्या आठवड्यात त्याच्या मम्माने घरी फालुदा केला होता. फालुदा गुंडूला आवडतो मात्र ही गोष्टसुद्धा तो एका जागेवर बसून खात नाही. थोडासा फालुदा खाऊन झाला आणि नेहमीप्रमाणे त्याला खायचा कंटाळा आला. तो जागेवरून उठून खेळायला गेला. मम्मा, बाब...